Skøy på Gøyna

Fredagskvelden

tok vi oss ein tur til Alnes

på vestsida av Godøya.

Før sjølve avslutninga på fyret

gjekk dei sprekaste ein tur

mot Alnesvatnet og Storehornet,

slik at dei fekk seg ei fin utsikt

mot resten av 
Nordøyane

og holmane i vest.

Etter ei lita rast

gjekk turen nedatt

til den vakre grenda

med det store fyret,

der ein etter mange trappetrinn

kunne kome så høgt opp

at ein kunne sjå nesten

 heilt heim.

Bjørnson tok kaka

Etter tre veker med kreativt filmarbeid

mellom andreklassingane på UVS

enda det altså med

at adaptasjonane av 

Soga om Gunnlaug Ormstunge

og 

Faderen 

delte dei fem prisane 

(nesten broderleg)

mellom seg.

Så får vi håpe og tru

at dei staute opphavsmennene

frå den urnorske litteratursoga

ville ha nikka nøgde

til kvarandre

om dei hadde vore tilstades 

under den høgtidssame framsyninga

for rektor, lærarar og elevar

i auditoriet i dag.

Nils Blåsar

Vel,

om det ikkje enda med siger,

så var det i alle fall 

ein fantastisk spennande kamp

mellom Hødd og Molde sist onsdag.

Og stemninga var verkeleg formidabel,

ikkje minst for oss som stod ved sida  av

Blåsarane, 

noko som fekk oss til å tenkje på

den vanvittige (men absolutt helsebringande) Brann-semien

og ikkje minst den uverkelege cupfinalehelga

i Oslo

nesten heilt fram under jul,

berre at dette enda opp

med stang ut

og eit resultat

på vranga,

men at Hødd var veldig nær 

noko skikkeleg stort igjen,

skal ingen ta frå oss,

der vi står under dei kvite og blå flaggremsene

på tribuna 

saman med blåsarar frå heile søre luten

og håper på tre poeng

mot Elverum i kveld.

PROVINSIALITETAR

Vi skimtar att i enden på mai,
og mangt og mykje har hendt her i Grukkedalen 
på berre nokre dagar.
Forvandling 
er eit altfor svakt ord.
Eventyr
endå svakare.



Likevel.

Det  var ein gong.
Etter ein ulideleg kald vinter
kom fyrst regnet.



Berre sjeldan
var det opplett under fjellturane,



fotballkampane



padleturane

og konfirmasjonssøndagane.




Men så kom den varme vinden
frå aust.



Folk trekte opp i fjellsidene, 
og treklyngene og skoghellingane



begynte å likne strofer
frå songane til
Hovden, Blix
og den kjerringlause tohundreåringen 
Ivar Aasen.



Og kaninene fekk ete så mykje kapplau dei ville
medan kattane rulla seg i graset
og såg med djup lengt etter fuglane på den seinkveldblå himmelen.
Ja, lukkeleg, lukkeleg
er den 
som har ein hage og eit bibliotek
sa dei gamle kinesarane.

Sjølvsagt hadde dei rett.

Snipp snapp.

Heilaganden på Melshornet

Heldige var vi

som fekk oppleve den tradisjonsrike friluftsgudstenesta

på Melshornet andre pinsedag,

 

 

der mykje gildt folk var samla,

mellom anna frå

Hareid,

 

Brandal,



Hjørungavåg,





Ulsteinvik

 

og jamvel folk

med røter på Moltustranda

og i Ørsta,



som kunne sjå nesten heilt heim

til lyden av

messingblåsarar frå jomsvikingbygda

og presten sin tale om Livets vatn

og Den Heilage Ande, 

 

som kom over læresveinane

etter at dei hadde klatra opp

på eit høgt fjell.

FRI

Ikkje så verst

å få oppleve Tjuegraders-Hareid

fyrst i mai.

Spesielt ikkje

Tjuegraders-Hareid-nesten-utan-vind,

som er ganske sjeldan. 

Med andre ord

ei fin ramme rundt

frigjeringsdagen,

slik at vi kan fundere litt over

alt vi har å takke for

i dette

(som Ivar Aasen så treffande kalla)

"ofseleg velsigna landet".

Heilt vanleg grått

Våren kjem snart ridande,

og Hareid opnar seg

i nyansar av grått.

Frå Løysingsteinen.

Med utsikt mot Breisundet

og Nøre Luten.

Mot Verparen.

Med Løkeberget og Kongsvollen

i det nesten blå.

Ufyseleg og fantastisk for Hødd

Så er det berre

å gratulere Noregsmeistrane frå 2012 med ei flott sesongopning

på den tradisjonsrike og snart historiske Høddvoll.

Sigeren over Hamkam smakte godt,

kanskje mest fordi spelet

var både eitt og to hakk betre enn

på same tid i fjor.

Og sjølv om hedemarkingane pressa litt mot slutten,

med stangskot og redusering til 1-2,

sat vi der og følte oss temmeleg trygge,

 naboen og eg.

Nei, absolutt ingen angst

for at sigeren ville ryke.

 Så takk til laget,

med eminente Latifu i spissen,

takk til heiaropsjefen på hovudtribuna,

som aldri blei sliten av å piske opp stemninga

i det våtkalde publikumet,

og takk til det ufyselege vestavéret,

som heldt ballen så lenge i lufta

at ingen forstod kvifor heimelaget fekk straffe 

og difor kunne gå opp til 2-0

ved ein glitrande god nigerianar som vi aldri må gi slepp på.

Resirkulert Afrika

Då eg totalt tilfeldig snubla over eit bruktboksal

på Gjenbruk-butikken

til Det Norske Misjonsselskap

inni Myrvågane i dag,

var det vanskeleg

ikkje å tenkje på

lysbileteseriane

frå Kamerun og Madagaskar

som vart viste

på bedehuset i gamle dagar.

 

 

Alle desse brune kroppane

stuva saman

i treskuggar og skur

under den brennande sola

i Afrika

lyttande til historiene

om jødane sine ørkenvandringar

og Jesu undergjerningar

frå munnane til norske misjonærar,

tenkte eg på

då eg plukka 18 bøker

opp i posen.

Alt dette vi sende nedover.

Evangeliet. 

Og så dette andre dei innfødde fekk med seg på kjøpet.

Det var sikkert godt meint,

har eg ofte tenkt.

Og kanskje også rett gjort.

For han som leitar, skal finne, lærte vi i søndagsskulen.

Men ikkje om eg hadde trudd

at det var nettopp

i misjonen sine hyller

eg endeleg skulle kome over

Herman Hesses Demian

og Milan Kunderas Udødeligheten.

 

Elles mykje gildt å sjå inni Myrvågane

på ein vindfull og grå sunnmørsdag.

Så kva kan ein ikkje få

for førti kroner.

Jostein frå Hjørungavåg

Så kom gladmeldinga.
Nokon kjende att den sakna katten sin
etter eit tilfeldig gløtt i fjesbokja.
 

I ettermiddag kom nemleg ein mann
 køyrande i ein kvit Toyota.

Brått svinga han opp på tunet vårt og sa:

- Nei, er det du, Jostein?

 

 Dermed hoppa katten ned frå altanrekkverket.

Det vart eit gledeleg gjensyn.

Jostein fekk jamvel site i framsetet

på nyevegen langs Overåstranda

der Hareid nesten umerkeleg

glir over i Hjørungavåg skulekrins.

Ikkje så rart, kanskje,

etter eit heilt år på rømmen.

SISTE SOLSTRIMA

No tippar eg

at det blir lenge til neste gong

  vi sløvar slik

i solsteiken på altanen,

for brått tjukna det seg til med skyer

over eidet,

 men vérprofetane

har teke feil før.